Smardz jadalny
poniedziałek, sierpień 18th, 2008 | Najbardziej popularne | Brak komentarzy
Smardz jadalny (Morchella esculenta) – jadalny grzyb z klasy workowców.
Kapelusz
Ochrowy lub całkiem szary, najczęściej jajowaty, wewnątrz pusty, przyrośnięty brzegiem do trzonka. Powierzchnia pokryta fałdkami, na których dnie znajduje się hymenium. Wgłębienia otoczone nieregularnymi różnej wielkości żeberkami.
Trzon
Prawie cylindryczny, u podstawy zazwyczaj zgrubiały, wewnątrz pusty. Powierzchnia biała, kremowa, w dojrzałym owocniku nawet brązowa, zwykle podłużnie pomarszczona.
Miąższ
Białawy, kremowy, dość cienki i kruchy. Smak nieznaczny, zapach niewyraźny, bardzo przyjemny.
Wysyp zarodników
Kremowy. Zarodniki o średnicy 19–22 x 11–15 µm.
Biotop
Bardzo poszukiwany grzyb wiosenny, rośnie od drugiej połowy marca do początku maja w rzadkich, dobrze prześwietlonych lasach liściastych, łęgach, w parkach i ogrodach, zwykle na bogatej w wapno i próchnicę glebie, szczególnie po silnych i ciepłych deszczach. Praktycznie nie występuje na glebach nawożonych.
Zastosowania
Grzyb jadalny: Dobry grzyb jadalny, nadaje się do zup lub faszerowania mielonym mięsem i zapiekania. Przed przyrządzeniem sparzyć gorącą wodą.
Gatunki podobne
Smardza jadalnego można pomylić z trującą piestrzenicą kasztanowatą.
Ochrona
W Polsce jest to gatunek objęty ścisłą ochroną gatunkową, zaliczony w opracowaniu Czerwona lista roślin i grzybów Polski do kategorii grzybów rzadkich (R).
Piaskowiec kasztanowy
poniedziałek, sierpień 18th, 2008 | Najbardziej popularne | Brak komentarzy
Piaskowiec kasztanowaty (Gyroporus castaneus) - gatunek jadalnego grzyba z rodziny borowikowatych.
Charakterystyka
Kapelusz
Rdzawy lub kasztanowobrązowy, za młodu wypukły, w dojrzałym owocniku płaski lub poduchowaty. Skórka kapelusza początkowo zamszowata, później łysa, podczas suszy pęka na poletka.
Rurki
Za młodu białe, potem żółtawe, nie sinieją po przekrojeniu. Pory drobne, okrągłe, białe, potem żółte.
Trzon
Nieregularnie cylindryczny, różnie powyginany. Powierzchnia naga, sucha, czerwonobrązowa. Wewnątrz początkowo pełny, potem gąbczasty, wreszcie całkiem pusty lub z pustymi komorami.
Miąższ
Biały, nie zmieniający zabarwienia po przekrojeniu, za młodu twardy, jędrny, w starszych okazach kruchy. Smak nieznaczny, zapach niewyraźny.
Wysyp zarodników
Bladożółty. Zarodniki o średnicy 7-10 x 4-6 µm, jajowate, gładkie, prawie bezbarwne.
Biotop
Rośnie od lipca do listopada. W Polsce występuje w lasach dębowych, ale jest gatunkiem rzadkim. Najczęściej występuje na gruntach piaszczystych, na terenach suchych i ciepłych.
Znaczenie Grzyb jadalny : Jadalny, ale nie dorównuje jakościowo piaskowcowi modrzakowi. Nadaje się głównie do suszenia, bo ugotowane świeże owocniki są gorzkie.
Piaskowca kasztanowatego nie można pomylić z żadnym innym grzybem borowikowatym.
Źródło: www.wikipedia.pl
Opieńka miodowa
poniedziałek, sierpień 18th, 2008 | Najbardziej popularne | Brak komentarzy
Opieńka miodowa (Armillaria mellea) - gatunek grzyba jadalnego. Występuje na znacznym obszarze Europy, na terenie całej Polski w lasach, rzadziej w ogrodach.
Charakterystyka
Pokrój
Wysokość od 50-200 mm. Rośnie często kępami jako pasożyt lub saprofit na drewnie liściastym i iglastym, często na pniakach i pniach do kilku metrów nad ziemią.
Kapelusz
Średnica 30-120 mm, młody barwy miodowożółtej, miodowobrązowej, oliwkowożółtej potem oliwkowobrązowy, ciemnoczerwonobrązowy; najpierw półkulisty, wypukły, później spłaszczony pokryty drobnymi czerwonobrązowymi, brązowymi lub czarniawymi łuseczkami, które są najciemniejsze i najgęstsze pośrodku, u starych okazów łuski często zanikają a brzeg jest nieco podwinięty.
Blaszki
Początkowo białawe, później beżoworóżowawe, żółtawe z brązowawymi plamami zbiegające cienkie.
Trzon
Wysokości 50-100 (160) mm, grubość 04-13 (25) mm; żółtawy, miodowobrązowy, czerwonobrązowy, czarnobrązowy, u szczytu bledszy wysmukły, cylindryczny, wygięty, o podstawie rozszerzonej, szorstkiej i ciemniejszej z białawożółtym, wyraźnym, skórkowatym pierścieniem.
Miąższ
Białawy, bladocielisty, nie zmienia barwy po przekrojeniu, u młodych owocników miękki, mięsisty, u starych twardy i łykowaty (zwłaszcza w trzonie).
Wysyp zarodników
Biały lub lekko kremowy, zarodniki owalne o wymiarach 6,5-8 x 4-6,5 µm, gładkie.
Biotop
Występuje najczęściej jesienią od września do listopada na terenie całej Polski i znacznym obszarze Europy. Występuje w lasach, rzadziej w ogrodach.
Znaczenie gospodarcze
Opieńka miodowa jak i inne opieńki wywołuje opieńkową zgniliznę korzeni. Choroba ta szybko doprowadza młode drzewka do śmierci, natomiast starsze chorują latami. Korzenie i porażone części pnia ulegają zgniliźnie białej.
Surowe opieńki są w smaku początkowo łagodne, pozostawiają cierpki posmak, zapach mają słaby, ale przyjemny (przypomina trochę ser Camembert). Są smaczne, twarde, o łykowatym, mniej wykorzystywanym do konsumpcji trzonie. Nadają się do suszenia, sosów, mniej do marynowania. Do spożycia używa się najczęściej młodych kapeluszy. W stanie surowym lub niedogotowanym może być szkodliwy. Kapelusze należy najpierw obgotować, po czym odlać wodę. Należy go gotować dłużej niż inne grzyby[potrzebne źródło]. Może być mylony z trującą maślanką wiązkową oraz niejadalnym łuskwiakiem nastroszonym.
Ciekawostki
Opieńka miodowa nocą świeci zielonkawym światłem. Zjawisko to należy tłumaczyć pewnymi reakcjami chemicznymi, zachodzącymi w trakcie oddychania komórek. Istniało kiedyś przypuszczenie, że fenomen ten miał się przyczyniać do przywabiania nocnych owadów w celu rozprzestrzeniania zarodników, obecnie jednak stwierdzono, że chodzi tu o czysto chemiczny proces, który zupełnie nie ma żadnego związku ze strategią rozmnażania. Opieńka nie jest jedynym grzybem świecącym w ciemności - właściwość taką mają również Clitocybe illudens, Lactarius lampus i Omphalotus olearius[potrzebne źródło]. Wiele grzybów o tego rodzaju właściwościach rośnie w tropikach.
Opieńki wytwarzają charakterystyczne sznury grzybniowe (ryzomorfy), przerastające znaczne odległości w glebie i ściółce; pełnią one rolę narządów infekcyjnych, dokonując zakażenia korzeni drzew.
Źródło www.wikipedia.pl
Kożlarz babka
sobota, sierpień 16th, 2008 | Najbardziej popularne | Brak komentarzy
Koźlarz babka (Leccinum scabrum) – gatunek jednego z najczęściej spotykanych i spożywanych grzybów jadalnych w Polsce.
Charakterystyka
Kapelusz
Średnica dochodzi do 20 cm, u młodych egzemplarzy półkolisty do poduszkowatego, u starszych - gładki. Przy wilgotnej pogodzie powierzchnia kapelusza jest śliska, lekko śluzowata. Barwa od jasno- do ciemnobrązowej.
Rurki
Do 25 mm długości, głęboko wcięte przy trzonie. Barwa od białawej u młodych, do szaro-brązowej u starszych egzemplarzy. Pory niemal okrągłe i drobne. Rurki uszkodzone nie zmieniają barwy.
Trzon
Grubość do 3,5 cm, wysokość do 17 cm. Pełny, cylindryczny, smukły, zwężający się w kierunku kapelusza. Biały, pokryty licznymi ciemno-brązowymi do czarnych kosmykami.
Miąższ
Biały do biało-kremowego, u podstawy może być biało-zielonkawy. Włóknisty, u młodych egzemplarzy jędrny, do miękkiego, wodnistego u starych. Uszkodzony nie zmienia barwy.
Wysyp zarodników
Brązowy do oliwkowo-brązowego. Zarodniki gładkie, wrzecionowate o rozmiarach 14-20×4,5-6,5 μm.
Biotop
Od maja do listopada w lasach iglastych, liściastych oraz mieszanych. Tworzy mikoryzę z brzozą brodawkowatą oraz brzozą omszoną.
Znaczenie
Grzyb jadalny : doskonały grzyb jadalny. Nadaje się do bezpośredniego spożycia i do przerobu. Suszone są jednak mniej wartościowe.
Koźlarz czerwony
sobota, sierpień 16th, 2008 | Najbardziej popularne | Brak komentarzy
Koźlarz czerwony (Leccinum aurantiacum) - gatunek jadalnego grzyba z rodziny borowikowatych.
Charakterystyka
Kapelusz
Czerwonopomarańczowy, ciemno lub ceglastoczerwony, matowy i suchy, o średnicy 40-150 mm. Brzeg kapelusza cienki, skórka na obwodzie zwykle zwisa poza rurki w postaci cienkiej błonki.
Rurki
Najpierw białe, potem bladoszare. Pory okrągłe, drobne, śmietankowokremowe.
Trzon
Cylindryczny, pełny, początkowo gładki później z brązowymi kosmkami.
Miąższ
Gruby, twardy, biały, po przekrojeniu ciemniejący. Smak nieznaczny, łagodny, zapach niewyraźny.
Wysyp zarodników
Brązowy. Zarodniki o średnicy 13-17 x 4-5 µm, gładkie, żółtobrązowawe.
Biotop
Występuje dość często w lasach osikowych lub pod osikami poza lasem. Rośnie od lipca do listopada.
Znaczenie
Grzyb jadalny : smaczny, nadaje się zwłaszcza do duszenia, a także do suszenia.
Podobny jest koźlarz czerwony odm. dębowa (Leccinum quercinum).
Źródło: “http://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%BAlarz_czerwony“